Mijn kinderen!
Arthur?
Papa?
Ik kom eraan.
Vind je 'm mooi, papa?
Heel mooi.
Je hebt niet goed gekeken. - Natuurlijk wel.
Dat ben ik, dat is de kinderjuf...
...dat is mama, en dat ben jij.
Waarom kijk ik zo droevig? - Omdat je altijd droevig kijkt.
Is dat zo?
Ik wou dat je niet wegging. - Ik ook.
Maar we brengen 't hele weekend samen door op 't platteland. Morgen...
...dan donderdag...
...en dan zijn we alweer samen. Helemaal niet zo lang.
Je lijkt sprekend op je moeder.
Heb je de treinkaartjes? - Jazeker.
En de vertrektijden? - Die weten we.
Ik moet gaan. Ik wil niet te laat komen.
We redden ons wel. Tot vrijdag. Zwaai maar gedag.
Ik weet dat je 't zwaar hebt gehad, Kipps, en ik voel met je mee.
Maar we moeten streng zijn.
We zijn juristen, geen liefdadigheidswerkers.
Ik neem aan dat Tomes je heeft ingelicht...
...over Mrs Alice Drablow van Eel Marsh House.
Overleden. Vorige maand. Ik ben er jaren niet meer geweest.
De oude weduwe was niet dol op bezoekers.
Geen kinderen?
'N Jongen. Jong gestorven.
Lang geleden. De details kun je onderweg wel doornemen.
Maar je moet Mrs Drablow's papieren doornemen.
Zorg dat je haar definitieve testament vindt.
'T Huis ligt vol met documenten. Alles moet worden gelezen.
We hebben ter plekke contact met ene Jerome. Die werkt niet erg mee.
Wat ik vooral hoop, Kipps, is dat je deze kans aangrijpt...
...en daarmee je toewijding aan de firma bewijst.
Dit is je laatste waarschuwing.
ERVAAR DE GEESTENWERELD. SÉANCE VAN MRS. WYNNE MEDIUM.
Mama?
Hallo, lieverd.
LAATSTE TREIN NAAR HET NOORDOOSTEN - 21.00 UUR.
Mr Kipps?
Het is een jongen.
Het spijt me heel erg, Mr Kipps.
Zijn we al voorbij Crythin Gifford? - Volgende station.
U komt uit Londen? - Klopt.
En u verkoopt Eel Marsh House?
Dan vindt u geen lokale koper.
Logeert u in The Gifford Arms?
Dat is ver lopen vanaf 't station. Ik breng u wel; ik kom er langs.
Samuel Daily.
Arthur Kipps.
'N Prachtauto.
De eerste in 't graafschap. De schrik van de buurt. We zijn er.
Bedankt.
Leuk u gesproken te hebben, Mr Daily.
Eet u morgen een hapje mee met mij en m'n vrouw?
We zien hier weinig nieuwe gezichten. En 't eten hier is echt afschuwelijk.
Enig. Dank u. - Goedenavond.
Ik heb 'n reservering tot zondag. Mr Kipps.
Ik heb geen reservering. - Mijn kantoor had 't geregeld.
We zitten helemaal vol.
Ik vertel meneer net dat we vol zitten.
In dit weer kunnen we 'm niet wegsturen, hè? Met die regen.
We hebben wel iets, voor vannacht. - Nietwaar.
Tenzij je 'm op zolder kwijt wilt.
Best.
Deze kant op.
Ik wilde tot 't weekend blijven. Mijn zoon en z'n nanny komen langs.
Ik begrijp 't.
Als 't een uit je betreft, kunt u beter landinwaarts trekken.
'T Wordt kil hier, met de zeemist.
...zeemist...
Deze kant op.
Hoe oud is uw zoon? - Vier jaar.
Mooie leeftijd.
Dank u.
Welterusten.
Naar binnen.
Hallo?
Mrs Jerome?
Mr Kipps?
Mijn man was net onderweg naar u.
Dit is Mr Kipps.
U had deze verre reis niet hoeven maken; we hadden de papieren op kunnen sturen.
U vindt hierin alles wat u zoekt.
Ik hoor dat u vandaag weer vertrekt?
Pas als ik Mrs Drablow's papieren heb doorgenomen.
Alles zit hierin. - In het huis.
Er schijnt nogal wat te liggen. Ik ben zeker niet klaar voor vrijdag.
Dat zal niet gaan. The Gifford Arms zit volgeboekt.
Ik zal mijn kantoor wel even bellen. Heeft u een telefoon?
Die heeft Mr Daily niet eens. Zo'n ding vindt u hier niet.
Dan stuur ik wel 'n telegram.
'T Postkantoor is gesloten. De trein naar Londen vertrekt over 30 minuten.
Mijn collega Keckwick staat al klaar met uw bagage.
Aangenaam kennis gemaakt te hebben.
De plannen zijn gewijzigd. Ik neem geen trein. U brengt me naar 't huis.
Ik moest u naar 't station brengen.
Maak er 6 van en ik denk erover. - 6 shillings?
Niemand anders brengt u daarheen.
We zijn er.
Kunt u me om 3 uur oppikken?
Nee, ik moet terug vóór het getij, anders zit ik hier vast.
Vijf uur lukt wel. Dan pik ik u op.
Afgesproken.
Voor Nathaniels eerste verjaardag. Veel liefs van mama en papa.
Overlijdensakte.
Nathaniel Drablow 7 jaar.
Verdronken in moeras. Lichaam nooit teruggevonden.
Rustig maar.
Hallo?
Wie is daar?
Keckwick?
...mama!...
Agent, ik was getuige van een ongeluk.
Die weg wordt al jaren niet meer gebruikt.
Niet sinds datjoch van Drablow daar verdronk.
Het huis daar staat leeg.
Niet waar, ik zag een vrouw.
Eén momentje, meneer.
Mijn zus heeft hulp nodig.
Wat is er? Hoe heet je?
Ze heet Victoria Hardy. - Wat is er gebeurd?
Ze heeft schoonmaakmiddel gedronken. Mama was weg.
Schoonmaakmiddel? Agent!
Gaat ze dood? - Agent!
'T Komt goed. Laat me even kijken...
Agent!
Mijn kind!
Hallo?
Mrs Fisher?
'T Wordt al laat. U mist uw trein naar Londen nog.
Ik kan nog niet weg.
Ga alsjeblieft niet terug naar 't huis. - Hoezo?
U zei toch dat u een zoon had?
Ga dan naar huis, naar hem toe.
Koester hem.
Heb hem lief.
Daarom ben ik hier juist.
Mr Kipps. - Mr Daily.
Mooi dat u er bent. - Graag gedaan.
Ik breng mijn zoon Nicholas net 'n groet.
Gecondoleerd, Mr Daily. - Het is lang geleden gebeurd.
M'n vrouw en ik hebben ook 'n plekje...
...zodat we ooit weer samen kunnen zijn. Kom.
Ik hoorde van 't meisje in 't dorp. Vreselijk...
...is alles goed met u?
Mijn vrouw weet van niets, dus gelieve het onderwerp te vermijden.
Laten we 't sowieso niet over kinderen hebben.
Hij zou nu ongeveer even oud als u zijn.
Ach, daar ben je. - Ik heb me verheugd op uw komst.
Excuses voor m'n voorkomen. Ik heb momenteel geen onderdak.
Dan kan hij toch hier logeren, Samuel? - Absoluut.
De tweeling eet niet met ons mee.
Mr Kipps heeft vast geen bezwaar. - Totaal niet.
Emily!
Zeg Mr Kipps eens gedag.
Dank je, Archer.
Zo dan.
Bent u getrouwd, Mr Kipps? Niet slobberen. Dat is grof.
Kinderen? - Een zoon.
Heerlijk. U wilt ons lot namelijk niet delen.
Welgesteld en rijk, maar geen erfgenaam.
U weet van Nicholas? - Elizabeth...
Dat is hem.
Zelf geschilderd. Dat is een liefhebberij van me.
Schitterend.
Nicholas tekende ook graag.
Nog steeds. - Elizabeth, alsjeblieft...
Hij wil u tekenen.
Elizabeth...
Elizabeth, nee!
Elizabeth!
Archer, de medicijnen! - Nee...
Medicijnen!
Ik dacht dat gezelschap 'r goed zou doen. - Trek het u niet aan.
Ze is ervan overtuigd dat onze zoon via haar spreekt.
U gelooft toch niet in dat spirituele gedoe?
Vroeger niet.
Maar sinds mijn vrouw overleden is, weet ik 't niet meer.
Vergeef me.
Soms voelt 't alsof ze nog steeds bij me is.
Soms...
...voel ik haar aanwezigheid. In de kamer.
Alsof ze me wil bereiken.
Wees voorzichtig. Met die charlatans en hun séances met de doden.
Ze maken misbruik van de wanhoop. En doen meer kwaad dan goed.
Het ergste is dat ze mensen teleurstellen.
Ik moet blijven zoeken.
Het is onnatuurlijk om iemand zó jong te verliezen...
...maar als we het bijgeloof toelaten, waar blijven we dan?
'T Is niets meer dan schaduwen najagen, Arthur.
Als we sterven, gaan we naar boven. We blijven niet hier.
Ik raak m'n baan kwijt als ik de papieren niet uitzoek.
Als Jerome me helpt, kan ik snel terug naar m'n zoon.
Ik betwijfel of Jerome veel nut heeft.
Mr Jerome?
Ga weg!
Ik doe je geen kwaad. - U hebt Victoria Hardy gedood.
Ga weg!
Weg!
Wat is hier gaande? - Complete nonsens.
Kom, we gaan naar 't huis.
U had moeten vertrekken. Toen we u dat zeiden.
Zijn dochtertje is dood.
U hebt haar gezien.
Die vrouw in het huis.
Breng 'm in godsnaam naar huis. Dit helpt 'm niet echt.
AI dat bijgelovige geklets.
Was 't bijgeloof dat uw zoontje fataal werd?
Goed.
Ik breng 'm wel naar het station.
Negeer ze maar. Ze leven nog in de middeleeuwen.
Maar ik zag echt iemand.
'T Is niet meer dan een afgelegen, oud huis.
Hoe eerder 't wordt verkocht, des te sneller kunnen de mensen weer verder.
Hier kun je wel even mee voort.
Het late tij komt om 11 uur. Dan pik ik je weer op.
Ik werk vannacht liever door.
Houd de hond dan bij je. Kom maar, meisje.
Als gezelschap.
En geen schaduwen najagen.
Wees verdoemd tot in de hel harpij.
God beschermt me.
Jennet Humfrye...
...Geliefde Zuster van Alice Drablow in Gods handen.
Mijn liefste Nathaniel je eerste verjaardag. Liefs, mama.
'Beste Alice, je liet me geen andere keus dan m'n zoon op te geven.'
'Als jouw doktoren me immers geestesziek noemen, wat moet ik dan?'
'Jij en Charles kunnen 'm afpakken, maar hij blijft van mij...'
'...nimmer zal hij van jullie zijn. Jennet.'.
Personalia Adoptie Ouders: Charles & Alice Drablow.
Biologische moeder: Miss Jennet Humfrye.
'Beste Alice, ik kan de omvang van het verraad nauwelijks omschrijven...'
...door mijn eigen zus, die mijn zoon elk bezoek of brieven ontzegt.'
'Volgens mij handel je niet te zijner bestwil, maar om mij te kwetsen.'
'Hij is van mij. En als je 'm weghoudt zal ik iets anders moeten verzinnen.'
'Je probeerde hem niet te redden. Je redde slechts jezelf.'
'Hij kreeg geen gepaste begrafenis. Je liet 'm achter in de modder.'
'Je hebt zijn bloed aan je handen.'
'Ik zal je nooit vergeven. Rot maar weg in de hel.'
Overlijdensakte, Miss Jennet Humfrye.
Zelfmoord. Verhanging in de kinderkamer van Eel Marsh House.
Je had hem kunnen redden.
Wie is daar?
Je gelooft me niet, hè?
Zelfs de meest rationele geest kan in 't donker spoken zien.
Ik zag ze.
Ik zag haar en haarjongen.
De jongen verdween in 't moeras. Zijn lichaam is nooit gevonden.
Ik heb ze gezien.
Mijn God!
Lucy!
Arthur!
Blijf daar! Ik kom je halen.
Arthur?
Alsjeblieft.
Ik weet nog wanneer de Jerome's hun eerste kind verloren.
Ze besloten er nog een te nemen. Lucy.
Ze sloten haar op om haar te beschermen.
Niet dat je iemand kunt vervangen... - Ze was daar, Sam.
Je bent moe. Rust wat uit.
Wat is er met hem gebeurd?
Hij speelde met z'n vrienden op 't strand...
...en naar verluidt verraste de vloed hen.
Je hebt haar gezien, hè?
Ze was er vanochtend bij de brand.
Ze is er altijd.
Je moet jezelf niets kwalijk nemen.
Waarom zou ik?
Voor 't niet luisteren naar de anderen. Voor 't niet wegblijven bij het huis.
Ik begrijp 't niet.
Wanneer ze werd gezien...
...op de weg, in 't moeras, rond 't huis...
...hoe kort dan ook en door wie dan ook...
...er was altijd één zeker gevolg.
Er stierf 'n kind, onder de meest vreselijke omstandigheden.
Zoveel kinderen...
Zo veel kinderen...
De Fisher dochters, de oudste van de Jeromes, Keckwicks zoon...
...mijn Nicholas... - Hoe dan?
Mrs Daily?
Ze laat 't ons doen...
Ze laat 't ons doen.
Ze namen haar zoon mee. Nu neemt ze ons mee.
Ze heeft je gezien.
Ze heeft je gezien!
Ze komt eraan.
Elizabeth! - Sam!
Sam!
Elizabeth!
Nee, Elizabeth!
Joseph...
Als we 't telegram nu versturen, kunnen we ze nog net tegenhouden.
Hoe kon je me naar 't huis brengen...
...als je deels vreesde dat de verhalen wáár waren?
Ik geloofde ze nooit. - Dat wilde je niet. Dat is wat anders.
Ik had geen keus. Of Nicholas wacht ergens op ons...
...óf hij is verloren. Wat zou jij geloven?
Vergeef me, maar mijn zoon lééft. En hij is onderweg.
O, nee...
't Volgende dorp is 'n uur hiervandaan.
Dan zijn ze al vertrokken.
Hoe laat is 't eb?
Om vijf uur. Hoezo?
Als we Jennet met haar zoon verenigen, vindt ze wellicht rust.
Ze hebben zijn lichaam nooit gevonden.
Maar jij hebt iets dat zij nooit hadden.
Arthur?
Sam, ik voel 'm.
Onder m'n voeten.
Ik probeer 't touw te bevestigen!
Voorzichtig!
Arthur?
Mijn God...
Blijven rijden!
Niet stoppen! - Ik geef al vol gas.
Ik heb de jongen gevonden.
Kun je nog verder achteruit?
De motor raakt oververhit!
Kom!
Stop, hij zinkt weer!
Schiet op!
Laten we hem gewoon begraven. En dit verhaal afsluiten.
Sam?
Er is iets dat ik eerst moet doen.
Ze zijn verloren.
Ze moeten elkaar vinden.
Het is bijna zover.
Kom dan...
Nicholas?
...papa...
Arthur!
Ik denk dat ze verdwenen is.
Dank je.
'Ik vergeef je nooit dat je mijn jongen liet sterven.'
'Ik zal je nooit vergeven...'
'...nooit vergeven...'
'...nooit vergeven...'.
Eén stap, twee stappen. Grote jongen.
Joseph! - Papa!
Joseph, dit is mijn vriend Sam.
Hallo, Sam. - Hallo, Joseph. Leuk je te ontmoeten.
De plannen zijn veranderd. We gaan direct terug naar Londen.
Koop jij de kaartjes? Ik leg 't onderweg wel uit.
Wil je echt niet even rusten voor je vertrekt?
Ik wil hem gewoon thuis hebben. - Ik begrijp het.
Drie kaartjes naar Londen, alstublieft.
Redden jij en Elizabeth het wel? - Ja, hoor.
Kom eens op visite. - Dat zou Elizabeth enig vinden.
Sam?
Papa? Wie is die mevrouw?
Dat is je moeder.